FAQ - pytania i odpowiedzi
Dlaczego nie praktykujemy jogi w nów i pełnię?
Pełnie i nowie księżyca są tradycyjnie uważane za dni wolne od praktyki w systemie asztangi jogi. Także w te dni nie powinniśmy podejmować praktyki. Są to dni, które są najbliższe czasowi nowiu i pełni księżyca.
Znajdą się tacy, którzy będą chcieli znać tajemniczy powód takiego obrotu spraw. Nasz nauczyciel BNS Iyengar z Mysore zwykł mawiać, że istnieją dwa powody: pierwszy astrologiczny, drugi mitologiczny. Czytaj więcej w kalendarzu... klikając tutaj
Znajdą się tacy, którzy będą chcieli znać tajemniczy powód takiego obrotu spraw. Nasz nauczyciel BNS Iyengar z Mysore zwykł mawiać, że istnieją dwa powody: pierwszy astrologiczny, drugi mitologiczny. Czytaj więcej w kalendarzu... klikając tutaj
Czy asztanga jest dla wszystkich, bo obawiam się że to zbyt intensywna praktyka?
Istnieje wiele metod nauczania praktyki jogi. Każda jest kompletnym systemem nauczania przeznaczonym dla każdego zainteresowanego. To z jakim się spotykamy i jaki wybieramy jest na poziomie karmicznym - gestem serca. Wbieramy praktykę, która najbardziej nam odpowiada, co zazwyczaj związane jest z osobą nauczyciela. Jeden z naszych nauczycieli Ajay Kumar zwykł mówić, że ASZTANGA JEST DLA WSZYSTKICH. Asztangę jogę praktykuje się w seriach. Istnieje 6 serii. Pierwsza seria nazywana jest terapią jogiczną - yoga chikitsa, która ma za zadanie oczyszczenie, uzdrowienie i wzmocnienie ciała i organizmu, aby móc następnie przystąpić z pracą do oczyszczania systemu nerwowego w drugiej serii - nadi shodhana. Przy tym można zrzucić to co zbędne zarówno z ciała jak i z głowy. Praktykę tę wykonuje się stopniowo. Początkowo wykonuje się połowę serii. Z czasem jak otwieramy ciało, zaczynamy wykonywać kolejne nowe pozycje. To co będziemy wykonywać w trakcie praktyki uzależnione jest od tego czy jesteśmy na to gotowi. Stąd potrzeba nauczyciela. W szkołach asztangi jogi, w których dane było nam praktykować widzieliśmy ludzi w każdym wieku. Od 7 letnich dzieci, młodzież, kobiety i mężczyzn po 30tce, 50tce, 70tce, którzy wykonywali praktykę według własnych możliwości i to właśnie należy nazwać praktyką jogi - praca ze sobą według własnych możliwości!
Joga nie jest dla mnie, bo jestem za sztywny?
Praktyka jogi nie dzieli ludzi. Im ktoś ma więcej dolegliwości tym praktyka będzie bardziej owocna. Praktyka jogi nie polega wyłącznie na rozciąganiu. I jak wielu nauczycieli mówi, m.in. Saraswati Rangaswamy z AIRI, że osoba sztywna więcej wyniesie z praktyki niż osoba elastyczna.
Osoby z wrodzoną elastyczności zanudziłyby się na zajęciach polegających wyłącznie na rozciąganiu. W praktyce asztangi jedni bardziej skupiają się na rozciąganiu, inni na wzmacnianiu mięśni, inni na kontroli oddechu, a jeszcze inni na jednopunktowej koncentracji. Dla każdego znajdzie się dużo pracy w tej metodzie praktykowania jogi. Kontrola ciała w asanach, oddechu ujai, bandhy, driszti w trakcie jednej praktyki nazywa się asztangą winjasą jogą.
Osoby z wrodzoną elastyczności zanudziłyby się na zajęciach polegających wyłącznie na rozciąganiu. W praktyce asztangi jedni bardziej skupiają się na rozciąganiu, inni na wzmacnianiu mięśni, inni na kontroli oddechu, a jeszcze inni na jednopunktowej koncentracji. Dla każdego znajdzie się dużo pracy w tej metodzie praktykowania jogi. Kontrola ciała w asanach, oddechu ujai, bandhy, driszti w trakcie jednej praktyki nazywa się asztangą winjasą jogą.
Czy uczą państwo medytacji?
Tak jak praktyka jogi posiada wiele metod, tak istnieje wiele szkół i rodzajów medytacji. Asztanga Joga należy do systemu Raja Jogi, skompilowanej przez starożytnego mędrca Patanjalego. W jego klasycznym dziele - joga sutrach - wymienia się 8 stopni w praktyce klasycznej jogi.
Większość szkół jogi wywodzących się z Indii związana jest z tym systemem. Istnieją również inne systemy, oparte np. na tantrach - innych pismach starożytności. W ośmiostopniowej ścieżce jogi - praktyka medytacji znajduje się na 7 stopniu tuż przed uzyskaniem wyzwolenia - samadhi. Praktyka medytacji - dhyana - stały przepływ uważności(jak definiują ją sutry w małych słowach a o dużym znaczeniu) prowadzą praktykującego w stan integracji i ostatecznego wyzwolenia. Jakże zaawansowanym należy być aby skorzystać z tej praktyki? To co Patanjali nam sugerował to, aby zająć się najpierw yama - opanowaniem i osobistą etyką, niyama - przestrzeganiem osobistych zasad, asana - kontrolowaniem ciała w pozycjach, pranayama - kontrolą oddechu w celu rozwinięcia energi, pratyahara - kontrolą zmysłów, czyli odcięciem umysłu, dharana - jednopunktowej koncentracji - aby być przygotowanym do medytacji i wyzwolenia - samadhi.
W trakcie praktyk asztangi jogi wykonujemy kolejne pozycje (asana), kontrolujemy oddech ujai (pranayama), staramy pogrążyć się w płynnym wykonaniu praktyki, tak aby nic nie było w stanie zdekoncentrować (pratyahara). Praktyka asan w połączeniu z nasiloną uważnością prowadzi do prayahary. Praktyka prayahary w swej istocie jest również praktyką vairagya (odcięcie). Odcięcie od wrażeń zmysłowych jest łatwiejsza, kiedy asany przychodzą z łatwości i przyjemnościa, lecz o ile prawdziwsza praktyka jest w trakcie kiedy asana jest niewygodna, a my tracimy dech? Praktyka pratyahary prowadzi do wyższych stopni Patanjalego: dharany - koncentracji i dhyany - medytacji oraz samadhi - pełnym pochłonięciu się w sobie. Przez ukierunkowanie w praktyce oddechu, bandhy (zacisku mięśni) i driszti (jednopunktowa koncentracji)- wykonujemy -dharanę. Przez obserwację oddechu i obserwację umysłu, jaki jest - wykonujemy - dhyanę - praktykę medytacji. Samadhi może się pojawić lub nie, co ma być to będzie, kiedy pozostawimy ambicję i pranienia poza miejscem praktyki.
W praktyce jogi ważne jest też poczucie humoru. Nie traktuj siebie i praktyki zbyt poważnie. Staraj się otwierać serce, słuchać nauczyciela czy nauk, a praktyka stanie się pojazdem, który cię zabierze w podróż, w process, który jest najważniejszy.
Większość szkół jogi wywodzących się z Indii związana jest z tym systemem. Istnieją również inne systemy, oparte np. na tantrach - innych pismach starożytności. W ośmiostopniowej ścieżce jogi - praktyka medytacji znajduje się na 7 stopniu tuż przed uzyskaniem wyzwolenia - samadhi. Praktyka medytacji - dhyana - stały przepływ uważności(jak definiują ją sutry w małych słowach a o dużym znaczeniu) prowadzą praktykującego w stan integracji i ostatecznego wyzwolenia. Jakże zaawansowanym należy być aby skorzystać z tej praktyki? To co Patanjali nam sugerował to, aby zająć się najpierw yama - opanowaniem i osobistą etyką, niyama - przestrzeganiem osobistych zasad, asana - kontrolowaniem ciała w pozycjach, pranayama - kontrolą oddechu w celu rozwinięcia energi, pratyahara - kontrolą zmysłów, czyli odcięciem umysłu, dharana - jednopunktowej koncentracji - aby być przygotowanym do medytacji i wyzwolenia - samadhi.
W trakcie praktyk asztangi jogi wykonujemy kolejne pozycje (asana), kontrolujemy oddech ujai (pranayama), staramy pogrążyć się w płynnym wykonaniu praktyki, tak aby nic nie było w stanie zdekoncentrować (pratyahara). Praktyka asan w połączeniu z nasiloną uważnością prowadzi do prayahary. Praktyka prayahary w swej istocie jest również praktyką vairagya (odcięcie). Odcięcie od wrażeń zmysłowych jest łatwiejsza, kiedy asany przychodzą z łatwości i przyjemnościa, lecz o ile prawdziwsza praktyka jest w trakcie kiedy asana jest niewygodna, a my tracimy dech? Praktyka pratyahary prowadzi do wyższych stopni Patanjalego: dharany - koncentracji i dhyany - medytacji oraz samadhi - pełnym pochłonięciu się w sobie. Przez ukierunkowanie w praktyce oddechu, bandhy (zacisku mięśni) i driszti (jednopunktowa koncentracji)- wykonujemy -dharanę. Przez obserwację oddechu i obserwację umysłu, jaki jest - wykonujemy - dhyanę - praktykę medytacji. Samadhi może się pojawić lub nie, co ma być to będzie, kiedy pozostawimy ambicję i pranienia poza miejscem praktyki.
W praktyce jogi ważne jest też poczucie humoru. Nie traktuj siebie i praktyki zbyt poważnie. Staraj się otwierać serce, słuchać nauczyciela czy nauk, a praktyka stanie się pojazdem, który cię zabierze w podróż, w process, który jest najważniejszy.
